In een interview las ik het volgende, aan een actrice werd gevraagd of ze spijt had van haar verleden. Ze gaf aan dat ze geen spijt van haar verleden had maar wel van de duur ervan. Al ze het over zou moeten doen zou ze dezelfde fouten moeten maken maar ze zou ze dan sneller hebben gemaakt. Het verleden maakt je tot wie je bent, ook in de toekomst zullen er 'fouten' gemaakt worden maar je bepaalt zelf hoe lang die duren.

Overschat niet jou invloed op een ander en onderschat de invloed die een ander op zichzelf heeft zeker niet.

Wat ik een fantastisch boekke vind is 'wie heeft mijn kaas gepikt', geschreven door Spencer Johnson en Kenneth Blanchard. Dit boekje geeft in een metafoor weer hoe je met veranderingen kan omgaan. Het beschrijft twee kleine mensjes en twee muisjes in een doolhof. Ze zoeken alle vier naar kaas. Als ze het gevonden hebben hebben de mensjes hun bestemming bereikt. Hun schoenen worden opgeborgen, hier blijven ze. De muisjes daarintegen hangen hun schoenen binnen handbereik op.

Na verloop van tijd slinkt de kaas, de muizen gaan op zoek naar andere kaas. De mensjes niet die blijven tot de dag komt dat de kaas helemaal weg is. Ze worden boos, het was van hun en wie heeft het gepikt. De kaas was zo belangrijk voor ze geworden dat ze eraan gehecht waren geraakt. De mensjes gingen bedenken hoe ze de kaas terug konden krijgen, een muur werd weggebeitelt maar tervergeefs. Elke dag bleven ze kijken maar de kaas kwam niet terug. Ze kregen honger en raakten uitgeput, maar het doolhof durfden ze niet meer in.
Op een dag stelden ze zichzelf de vraag; wat zou je doen als je niet bang was.
Een van de mensjes ging toch op zoek, de andere bleef achter. Hij zocht en zocht tot hij uiteindelijk kleine kruimeltjes vond, hij haaste zich naar binnen maar de kruimeltjes waren het enigste wat er was. De muizen waren hem voor geweest.
Hij bleef zoeken en zoeken, hij leerde hoe sneller je afstand neemt van de oude kaas, des te sneller vind je nieuwe en dat het hoe dan ook veiliger was om te gaan zoeken zonder kaas dan zonder kaas te blijven zitten. Een ander inzicht was dat hij met oude kaasopvattingen geen nieuwe kaas zou vinden.
uiteindelijk vindt het mensje nieuwe kaas.

Het verhaaltje geeft mooi weer dat als je omgeving verandert je mee moet veranderen. Dat je je omgeving ook moet blijven volgen. Als een situatie in balans is kan je wel eens vergeten om de situatie zo nu en dan eens te bekijken. Hadden de mensjes dat gedaan dan hadden ze gezien dat de kaas opraakte en dat deze oud werd en misschien wel aan het schimmelen was.

Soms houden we vast aan mensen, situaties, ideeen die er eigenlijk al niet meer zijn, daarmee belemmeren we onszelf om door te gaan.
We heben ons aan iets of iemand verbonden en voelen ons daardoor compleet. Opgeven zou dan betekenen dat we niet meer compleet zijn.

De persoon die je bent staat los van de baan die je hebt, van de spullen die je hebt , los van de mensen om je heen etc. Je bent wie je bent en de rest is in principe de decoratie. Vergelijk het maar eens met een kerstboom, die ziet er nu toch ook niet hetzelfde uit als tien jaar geleden.