Jij bent mooi,  jij bent uniek, hoe vaak horen we tegenwoordig niet dat je dat tegen jezelf moet zeggen. Als er een baby geboren wordt zeggen we wat een mooi kindje, wat een perfect mensje. Veel mensen geloven dat dat ook het beste is, je kind vaak genoeg vertellen dat het perfect is, dat het prachtig is.

Het zet me aan het denken, is dat wel zo goed om te zeggen en is het überhaupt wel waar. Zou het niet veel beter zijn om te zeggen, je bent niet helemaal perfect, maar dat hoeft ook niet, jij bent het waard om hier te zijn, jij kunt veel betekenen. Ondanks dat je niet perfect bent ben je gewoon goed genoeg!

Het lijkt wel of we het beeld van perfectie willen hooghouden. Het is iets wat we naar lijken te streven. Maar de werkelijkheid leert ons dat niemand perfect is, misschien is dat wel het perfecte van de mensheid.

Stel dat je je niets zou aantrekken van  ‘het perfecte plaatje’ en je gewoon jezelf bent. Je los laat wie je denkt dat je zou moeten zijn en plaats maakt voor wie je echt bent. Wie ben je dan, hoe ziet je leven er uit? Veranderen er dingen of blijft alles bij het oude?

Mensen die geloven in zichzelf , zichzelf op waarde in weten te schatten, zowel hun positieve als hun minder positieve kanten erkennen en accepteren, blijken succesvoller en gelukkiger te zijn dan mensen die dat niet kunnen.   Een belangrijke eigenschap van deze mensen is dat ze zich kwetsbaar op durven te stellen. Ze zien kwetsbaarheid niet als iets negatiefs maar als een manier om dingen te realiseren in het leven. Ze durven zichzelf bloot te geven en hun behoeften te tonen, zonder de garanties voor de uitkomst. Ze geloven er in dat je authentiek kunt zijn en laten dit geloof niet beïnvloeden door negatieve reacties hierop. Ze realiseren zich dat een reactie van iemand alles zegt over deze persoon en  laten zich daar niet door leiden waardoor ze zelf in control zijn.

Als uit onderzoek dan blijkt dat je kwetsbaar opstellen zo positief is , waarom is het dan toch voor veel mensen moeilijk en wordt het soms zelfs vertaald als gevaarlijk.  Ik denk dat dat te maken heeft met het verwachtingspatroon dat mensen hebben, als ik me zo en zo presenteer dan heb ik de meeste kans op succes. Als je daar echt van overtuigd bent dan is het ook wel erg riskant om daar aan te sleutelen. Je zou dan maar zo kwijt kunnen raken wat je tot nu toe hebt gerealiseerd met het imago dat je naar buiten hebt laten zien. Toch kan het goed zijn dat deze aanname niet helemaal klopt. Want je kunt nooit helemaal zeker weten wat je met een bepaald plaatje verkrijgt en wat je voorkomt. Dat weet je vaak pas als je iets anders laat zien.

Wat wel zeker is dat je uiteindelijk gewoon bent wie je bent, met al je talenten en valkuilen. Als je daar te ver van af gaat staan val je vroeg of laat door de mand, word je vroeg of laat als niet authentiek ervaren.

 

Er was een tijd dat we niet zo moeilijk deden over onze tekortkomingen, het hoorde er gewoon bij. Je was goed in het ene en het andere kon je maar beter laten. Een tijd waarin we onszelf niet zo vreselijk serieus namen en gewoon konden lachen om onze imperfecties, een tijd waarin we gewoon onszelf konden zijn. Als kind ‘waren we gewoon’, maar in feite kan dat nog steeds.

 

Lees verder »